Książka - poradnik #CaptureYourStyle, bardziej znana w Polsce pod #PokażSwójStyl - to świetny podręcznik każdego Instagramera. Mało przepadam za napisaniem recenzji do przeczytanych lektur, oprócz tych które dotyczą świata mody, stylu, ludzi z branży lub niesamowitych historii sukcesu. Książka, o której dzisiaj mowa zalicza się do każdego z wymienionych punktów, pokazuje, że ciężka praca i wyczucie stylu gwarantują owocną przyszłość.

Wielokrotnie czytałam wywiady o popularnych fashion blogerach, które zaczynały od zera i tylko dzięki swojej kreatywności sięgnęły niebywałych horyzontów. Zakładam, że część historii tak czy siak schowana jest pod dywanem: inaczej jest z tymi, którzy zaczynali karierę dobrych kilka lat przed tym, jak blogosfera zaczęła grać tę rolę, jaką gra teraz. Do ich grona zalicza się Aimee Song, dziś mająca na swoim koncie ok 4mln subskrybentów (na moment napisania artykułu). "Song of style" - jej personalny blog oraz konto na Instagramie są dobrym przykładem długiej drogi do sukcesu. Aimee nie raz podkreśla, że jej głównym motto jest dzielenie się z innymi inspiracjami, które osobiście znajduje na co dzień w najzwyklejszych rzeczach i miejscach. Umiejętność łapania takich momentów i przekazywania ich całemu światu podobno zrobiła z niej kobietę sukcesu i zainspirowała do wydania książki - ściągawki dla wszystkich użytkowników Instagrama: od prowadzących blogi po właścicieli biznesu. Tak powstała #CaptureYourStyle, opowiadająca w bardzo przystępny sposób "Jak się wyróżnić, przyciągnąć obserwujących i zbudować markę na Instagramie".

Bez słodkiego pierdzenia (albo z minimalną jego obecnością) w przystępny sposób Aimee opowiada swoją przygodę z designem i modą, które ostatecznie zrobiły z niej jedną z gwiazd Instagrama, W kilku częściach autorka podpowiada jak założyć, prowadzić, rozkręcać i później monetyzować konto na Insta. Wydawałoby się, że każdy popularny blogger na przestrzeni 2015 i 2016 roku zdradził swoje sztuczki w przyciąganiu do siebie uwagi. Po przeczytaniu #CaptureYourStyle dowiaduję się, że jednak lepszego poradnika jeszcze nikt nie napisał. Mając to na uwadze trzymam kciuki aby pomogło to i mi :P

Podstawy - nic w życiu nie zaczyna się od podstaw teoretycznych. Analogicznie w przypadku z Aimee: opowiada o podstawach: czym lepiej robić zdjęcia, gdzie i kiedy. Jak nazwać konto, czym się sugerować dodając zdjęcia, jak dopasować styl do swojej siatki (i czemu to w ogóle służy).

Uchwyć swój styl - to prawdziwa ściąga dla fashion bloggerów. Jak wykonać lepsze ujęcia siebie, stylizacji, dodatków.

Jak opowiadać historie i ile hashtagów użyć - kontem na Instagramie można w umiejętny sposób zastąpić bloga. Pamiętajmy, że żyjemy w czasach omnichannel i im najszybciej odzwierciedlamy rzeczywistość i trzymamy subskrybentów świadomymi najnowszych trendów, tym bardziej jesteśmy popularni. Tak sugeruje Aimee.

Ostatnie dwie części poradnika pomogą osobom, które chcą zwiększyć liczbę odbiorców na swoim koncie oraz prowadzących biznes przez siatkę Instagrama.






źródło zdjęć - Internet

Grzechem dla mnie byłoby napisać "prawidłową" listę postanowień noworocznych. Opadają mi ręce, kiedy czytam: "W nowym roku będę więcej wychodzić na spacery". Myślę, że nawet przeciętny couch na to oprze: "Dlaczego nie wychodziłaś/łeś tego roku, dlatego nie będziesz i w następnym".

Wszyscy mówiąc o tradycjach świątecznych, skłaniają się do szczegółowego opisu dań wigilijnych, serwowania stołu lub dekoracji. Z mojej strony wydany był już podobny wpis w zeszłym roku, do przeczytania którego Was zachęcam, wystarczy zajrzeć tutaj. Dziś tematem przewodnim będą moje zwyczajne świąteczne rytuały modowe, które z biegiem czasu zrobiły się swego rodzaju tradycją.



Nietrudno sobie wyobrazić ile publikacji corocznie powstaje przed sylwestrem, każdy szanujący siebie fashion blogger wychodzi z propozycjami cekinowych i brokatowych ubrań i dodatków, kręconych, tapirowanych lub prostowanych włosów; delikatnej kreski na oku lub czerwonej szminki. Wigilijny obiad tez wymaga odpowiednich przygotowani i wystrojenia się, choć raczej delikatnego i bardzo stonowanego. Dla mnie okres świąt Bożego Narodzenia jest całą karuzelą przeróżnych strojów.



Kolacja wigilijna tradycyjnie rozpoczyna się o 6, w momencie, do którego cała rodzina ma szanse zjechać się i rozpakować jedzenie. Synchronizacja tego eventu wymaga dużo sił i cierpliwości, ale na końcu zawsze okazuje się tak, że każdy ugotował to co inni, przyjechał zbyt wcześnie lub jak zawsze się spóźnił. Do kolacji najczęściej ubieram czerń i rozbawiam ją jednym mocnym akcentem (nigdy nie był nim makijaż). Najchętniej stawiam na biżuterię. Mam na oku kilka masywnych naszyjników, które w takich okazjach wyręczają. Tuż po kilkugodzinnej kolacji czeka na nas pasterka w chyba najzimniejszym kościele w całej Polsce: wyciągam więc ciepłe spodnie i parę swetrów. Tyle ma mi wystarczyć na pierwsze 20 minut mszy. Dalej jak zawsze trzeba wtulać się w kiwającego głową Mateusza lub ogrzewać, marznącą jak pingwin na śniegu mamę. Tym wieczorem kończy się i moje paradowe wystrojenie. Następnego poranka, kiedy każdy niechętnie wyciąga kończyny spod kołdry i momentalnie chowa z powrotem, jestem grzecznie ubrana w jeden ze swoich ugly Christmas swetrów. Mocno kolorowe, z cekinami, w skandynawskie wzory albo z najróżniejszymi ozdobami oddają w pełni mój humor. Mateuszowi nie pozostaje nic innego jak znów zakładać klasyczną koszulę i obcisłe spodnie w momencie, gdy szaleję w kolorowych i wygodnych ubraniach. Pierwszego dnia świąt odwiedzamy po kolei każdego z bliskiej rodziny męża, mimo iż i tak widzieliśmy się wszyscy na Wigilii i prawdopodobnie też na śniadaniu. Tego dnia wolę mieć poczucie wygody, zwłaszcza po 30stym ciastku czy kolejnej smacznej wędlinie.

Przeczytałam artykuł o "Świętach w rytmie slow" w grudniowym Elle i zamyśliłam się: czy aby na pewno to jest możliwe? Można sobie poradzić z gorączką zakupową: przerobiłam kilka fajnych sposobów w zeszłym roku i podzieliłam się z Wami tutaj. Jak być z resztą? Z zabieganą rodziną, poszukującej prezenty w ostatniej chwili, z przedszkolem, gdzie co tydzień są prowadzone występy i konkursy dla rodziców, akcjami w pracy i rosnącym ciśnieniem kuszących zniżek? Jak być z codziennym pytaniami: gdzie robimy święta i co kupujemy dla pana X i pani X?  Mnie w tym roku dostrzegło poważne wyzwanie zawodowe i dzięki niemu poziom asertywności wzrósł co najmniej dwukrotnie.Czułabym więcej zadowolenia z siebie, gdyby ta asertywność pomogła znacznie uciąć świąteczne wydatki.

W moim rodzinnym mieście jest fantastyczna kawiarnia: od wystroju po specjały jest swego rodzaju unikatem. Do dolnego pomieszczenia wchodziło się zawsze jak do pokoju Szeherezady: każdy stolik znajduje się albo w niszy za ciężkim baldachimem lub odgrodzony jest od innych rzeźbionymi kolumnami. W lato przychodzi się tu po smażone lody: prawdziwa kulka plombirów zapieczona w tempurze. W zimę z kolei zabierałyśmy się z przyjaciółkami po pyszną rozgrzewająca herbatę. Podawana zawsze w szklanym czajniku na podstawce a temperatura utrzymywana jest przez paląca się pod czajnikiem świeczkę. Rodzajów tej herbaty było zawsze kilka, zawierały w sobie cytrusy, imbir a nieraz owoce leśne.

Niezwykle fajną tradycją jest dnia Św. Mikołaja i przygotowanie prezentów dla najmłodszych, a gdzie nie gdzie i dla całej rodziny. Już przed 6 grudnia w naszym domu zawitała świąteczna atmosfera: atmosfera oczekiwania na cud. Cieszę się gdy mogę podzielić się ze swymi bliskim choć odrobiną energii, radości i szczęścia, które mnie obecnie przepełniają. Moim zdaniem tego trzeba uczyć od małego: dzielenie się małymi przyjemnościami pomnażają radość. 

Nie byłabym w stanie odpowiedzieć na to pytanie jeszcze jakieś 5 lat temu. Lato i może późna wiosna są moimi ulubionymi porami roku. Co się stało, że początek zimy zachwyca mnie coraz bardziej? Tęsknota za surowymi i śnieżnymi zimami, które towarzyszyły mi całe dzieciństwo? Z jednej strony tak. Z drugiej - uwielbiam okres oczekiwania na święta Bożego Narodzenia. Wcale nie irytuje mnie gorączka zakupów i ostatnie wyprzedaże roku. Delektuję się magicznym czasem przygotowania, który rozciągam aż na cały miesiąc. Ubiegłego roku podczas wyzwania blogmas odpowiadałam na podobne pytania (zeszłoroczny tekst znajdziecie TUTAJ) i dzisiaj mam jeszcze kilka punktów do dodania. Zaczynajmy!

• jest lekki, lżejszy od smartfona
• ma wygodny format, dlatego wygodnie się go trzyma w jednej ręce
• zawiera inspirujące zdjęcia letnich numerów Elle (zawsze będzie czym zająć dziecko przez jakąś chwilę)
• dla trzymających się postanowień noworocznych: zawiera sekrety i porady szczupłej sylwetki
• kilka stron porad zdrowego odżywiania się pod czas śniadań a nawet plany zajęć do początkujących biegaczy. 

Pewnie wiecie, że tej wiosny wymyśliłam sobie wyjazd do rodzinnego miasta w Rosji wraz z moim synkiem i pobyt z babcią i dziadkiem, których widzi tylko na Skypie. Skoro nie jestem żoną rosyjskiego oligarchy ani Kubańskiego narko barona, to taką podróż pozwalam sobie zafundować raz do roku. Dobę zajmuje droga w jedną stronę, prawie z każdym wylewam morze łez, w głowie bije strumień niekończących się wspomnień. Tego roku licząc na zrozumienie ze strony przełożonych, oznajmiłam w pracy że wyjeżdżam na miesiąc. Wierzyłam że tyle wystarczy by zobaczyć się z gronem licznych znajomych, odwiedzić miejsca drogie mojemu sercu i w ogóle spokojnie spędzić czas z bliskimi. Wakacje się udały,  nie biorąc oczywiście pod uwagę naszego pobytu w szpitalu, którym skończył się wielogodzinny powrót do Warszawy. Zwiedzając rodzinne miasto robiłam w myślach projekcje dzisiejszego wyglądu na ten z mojej pamięci. Poruszać się w Kursku mogłam z zamkniętymi oczami, często czułam się tak, jakbym chodziła we śnie. Ułatwiało to oczywiście łapanie pokemonów :P

Lekcja historii