Wszyscy mówiąc o tradycjach świątecznych, skłaniają się do szczegółowego opisu dań wigilijnych, serwowania stołu lub dekoracji. Z mojej strony wydany był już podobny wpis w zeszłym roku, do przeczytania którego Was zachęcam, wystarczy zajrzeć tutaj. Dziś tematem przewodnim będą moje zwyczajne świąteczne rytuały modowe, które z biegiem czasu zrobiły się swego rodzaju tradycją.



Nietrudno sobie wyobrazić ile publikacji corocznie powstaje przed sylwestrem, każdy szanujący siebie fashion blogger wychodzi z propozycjami cekinowych i brokatowych ubrań i dodatków, kręconych, tapirowanych lub prostowanych włosów; delikatnej kreski na oku lub czerwonej szminki. Wigilijny obiad tez wymaga odpowiednich przygotowani i wystrojenia się, choć raczej delikatnego i bardzo stonowanego. Dla mnie okres świąt Bożego Narodzenia jest całą karuzelą przeróżnych strojów.



Kolacja wigilijna tradycyjnie rozpoczyna się o 6, w momencie, do którego cała rodzina ma szanse zjechać się i rozpakować jedzenie. Synchronizacja tego eventu wymaga dużo sił i cierpliwości, ale na końcu zawsze okazuje się tak, że każdy ugotował to co inni, przyjechał zbyt wcześnie lub jak zawsze się spóźnił. Do kolacji najczęściej ubieram czerń i rozbawiam ją jednym mocnym akcentem (nigdy nie był nim makijaż). Najchętniej stawiam na biżuterię. Mam na oku kilka masywnych naszyjników, które w takich okazjach wyręczają. Tuż po kilkugodzinnej kolacji czeka na nas pasterka w chyba najzimniejszym kościele w całej Polsce: wyciągam więc ciepłe spodnie i parę swetrów. Tyle ma mi wystarczyć na pierwsze 20 minut mszy. Dalej jak zawsze trzeba wtulać się w kiwającego głową Mateusza lub ogrzewać, marznącą jak pingwin na śniegu mamę. Tym wieczorem kończy się i moje paradowe wystrojenie. Następnego poranka, kiedy każdy niechętnie wyciąga kończyny spod kołdry i momentalnie chowa z powrotem, jestem grzecznie ubrana w jeden ze swoich ugly Christmas swetrów. Mocno kolorowe, z cekinami, w skandynawskie wzory albo z najróżniejszymi ozdobami oddają w pełni mój humor. Mateuszowi nie pozostaje nic innego jak znów zakładać klasyczną koszulę i obcisłe spodnie w momencie, gdy szaleję w kolorowych i wygodnych ubraniach. Pierwszego dnia świąt odwiedzamy po kolei każdego z bliskiej rodziny męża, mimo iż i tak widzieliśmy się wszyscy na Wigilii i prawdopodobnie też na śniadaniu. Tego dnia wolę mieć poczucie wygody, zwłaszcza po 30stym ciastku czy kolejnej smacznej wędlinie.

Przeczytałam artykuł o "Świętach w rytmie slow" w grudniowym Elle i zamyśliłam się: czy aby na pewno to jest możliwe? Można sobie poradzić z gorączką zakupową: przerobiłam kilka fajnych sposobów w zeszłym roku i podzieliłam się z Wami tutaj. Jak być z resztą? Z zabieganą rodziną, poszukującej prezenty w ostatniej chwili, z przedszkolem, gdzie co tydzień są prowadzone występy i konkursy dla rodziców, akcjami w pracy i rosnącym ciśnieniem kuszących zniżek? Jak być z codziennym pytaniami: gdzie robimy święta i co kupujemy dla pana X i pani X?  Mnie w tym roku dostrzegło poważne wyzwanie zawodowe i dzięki niemu poziom asertywności wzrósł co najmniej dwukrotnie.Czułabym więcej zadowolenia z siebie, gdyby ta asertywność pomogła znacznie uciąć świąteczne wydatki.

W moim rodzinnym mieście jest fantastyczna kawiarnia: od wystroju po specjały jest swego rodzaju unikatem. Do dolnego pomieszczenia wchodziło się zawsze jak do pokoju Szeherezady: każdy stolik znajduje się albo w niszy za ciężkim baldachimem lub odgrodzony jest od innych rzeźbionymi kolumnami. W lato przychodzi się tu po smażone lody: prawdziwa kulka plombirów zapieczona w tempurze. W zimę z kolei zabierałyśmy się z przyjaciółkami po pyszną rozgrzewająca herbatę. Podawana zawsze w szklanym czajniku na podstawce a temperatura utrzymywana jest przez paląca się pod czajnikiem świeczkę. Rodzajów tej herbaty było zawsze kilka, zawierały w sobie cytrusy, imbir a nieraz owoce leśne.

Jestem praktycznie ostatnią kobietą na ziemi, która pozostaje bez wiązanego swetra. Głównym powodem oczywiście było powszechne rozprzestrzenienie i fakt, że już prawie wszyscy mają jeden z kilku dostępnych modeli. Lubię wyjątkowość, tak więc kiedy sprawa dotyczy ubrań wolę retro i vintage niż hity sezonu. Co się stało, że nagle zmieniłam zdanie? Poczucie zbliżających się świąt i rodzinnego komfortu, skojarzone z ciepłą miękką dzianiną, nakłoniły mnie do zamówienia przestrzennego, zwanego "oversize" swetra. Jest taki, jakiego go sobie wyobrażałam: obszerny, ciepły, miękki w dotyku i dodatkowo posiada wiązanie z przodu. 

Niezwykle fajną tradycją jest dnia Św. Mikołaja i przygotowanie prezentów dla najmłodszych, a gdzie nie gdzie i dla całej rodziny. Już przed 6 grudnia w naszym domu zawitała świąteczna atmosfera: atmosfera oczekiwania na cud. Cieszę się gdy mogę podzielić się ze swymi bliskim choć odrobiną energii, radości i szczęścia, które mnie obecnie przepełniają. Moim zdaniem tego trzeba uczyć od małego: dzielenie się małymi przyjemnościami pomnażają radość. 

Nie byłabym w stanie odpowiedzieć na to pytanie jeszcze jakieś 5 lat temu. Lato i może późna wiosna są moimi ulubionymi porami roku. Co się stało, że początek zimy zachwyca mnie coraz bardziej? Tęsknota za surowymi i śnieżnymi zimami, które towarzyszyły mi całe dzieciństwo? Z jednej strony tak. Z drugiej - uwielbiam okres oczekiwania na święta Bożego Narodzenia. Wcale nie irytuje mnie gorączka zakupów i ostatnie wyprzedaże roku. Delektuję się magicznym czasem przygotowania, który rozciągam aż na cały miesiąc. Ubiegłego roku podczas wyzwania blogmas odpowiadałam na podobne pytania (zeszłoroczny tekst znajdziecie TUTAJ) i dzisiaj mam jeszcze kilka punktów do dodania. Zaczynajmy!

Wydaje mi się, że nigdy nie lubiłam czekać, jedyny okres któremu pozwalam trwać tak długo jak tylko sobie zażyczy, to czas oczekiwania na wielką noc Bożego Narodzenia. 

Kochani! 

Moje zdanie na temat naturalnego futra w modzie jest niejednoznaczne, za co już nie raz byłam oskarżana przez ekoterrorystów. Nie popieram zabójstwa zwierząt dla zabawy ani na potrzeby udekorowania przedmiotów garderoby. Jestem jednak za revintage: to co już zostało wykorzystane w produkcji ubrań czy dodatków można użyć ponownie. Tylko my - społeczeństwo - możemy wpłynąć na modowe tendencje i przekonać się, iż sztuczne futro może być atrakcyjne i pożądane. Tej zimy jak najbardziej możemy się starać o odpowiednie miejsce dla niego w naszej szafie. Jednym z moich nabytków jest właśnie clutch XXL z aplikacją z imitacji futra. Na tym przykładzie przekonałam się, że sztuczne futro jest tak samo użyteczne i atrakcyjne. W przypadku torebki jest również praktyczne: jeżeli po sezonie mam rzucić ją w kąt, to nie będzie mi szkoda małego zwierzaczka, którym przypłacił życiem ten dodatek do pięknej kobiety.