Wszyscy mówiąc o tradycjach świątecznych, skłaniają się do szczegółowego opisu dań wigilijnych, serwowania stołu lub dekoracji. Z mojej strony wydany był już podobny wpis w zeszłym roku, do przeczytania którego Was zachęcam, wystarczy zajrzeć tutaj. Dziś tematem przewodnim będą moje zwyczajne świąteczne rytuały modowe, które z biegiem czasu zrobiły się swego rodzaju tradycją.



Nietrudno sobie wyobrazić ile publikacji corocznie powstaje przed sylwestrem, każdy szanujący siebie fashion blogger wychodzi z propozycjami cekinowych i brokatowych ubrań i dodatków, kręconych, tapirowanych lub prostowanych włosów; delikatnej kreski na oku lub czerwonej szminki. Wigilijny obiad tez wymaga odpowiednich przygotowani i wystrojenia się, choć raczej delikatnego i bardzo stonowanego. Dla mnie okres świąt Bożego Narodzenia jest całą karuzelą przeróżnych strojów.



Kolacja wigilijna tradycyjnie rozpoczyna się o 6, w momencie, do którego cała rodzina ma szanse zjechać się i rozpakować jedzenie. Synchronizacja tego eventu wymaga dużo sił i cierpliwości, ale na końcu zawsze okazuje się tak, że każdy ugotował to co inni, przyjechał zbyt wcześnie lub jak zawsze się spóźnił. Do kolacji najczęściej ubieram czerń i rozbawiam ją jednym mocnym akcentem (nigdy nie był nim makijaż). Najchętniej stawiam na biżuterię. Mam na oku kilka masywnych naszyjników, które w takich okazjach wyręczają. Tuż po kilkugodzinnej kolacji czeka na nas pasterka w chyba najzimniejszym kościele w całej Polsce: wyciągam więc ciepłe spodnie i parę swetrów. Tyle ma mi wystarczyć na pierwsze 20 minut mszy. Dalej jak zawsze trzeba wtulać się w kiwającego głową Mateusza lub ogrzewać, marznącą jak pingwin na śniegu mamę. Tym wieczorem kończy się i moje paradowe wystrojenie. Następnego poranka, kiedy każdy niechętnie wyciąga kończyny spod kołdry i momentalnie chowa z powrotem, jestem grzecznie ubrana w jeden ze swoich ugly Christmas swetrów. Mocno kolorowe, z cekinami, w skandynawskie wzory albo z najróżniejszymi ozdobami oddają w pełni mój humor. Mateuszowi nie pozostaje nic innego jak znów zakładać klasyczną koszulę i obcisłe spodnie w momencie, gdy szaleję w kolorowych i wygodnych ubraniach. Pierwszego dnia świąt odwiedzamy po kolei każdego z bliskiej rodziny męża, mimo iż i tak widzieliśmy się wszyscy na Wigilii i prawdopodobnie też na śniadaniu. Tego dnia wolę mieć poczucie wygody, zwłaszcza po 30stym ciastku czy kolejnej smacznej wędlinie.

W moim rodzinnym mieście jest fantastyczna kawiarnia: od wystroju po specjały jest swego rodzaju unikatem. Do dolnego pomieszczenia wchodziło się zawsze jak do pokoju Szeherezady: każdy stolik znajduje się albo w niszy za ciężkim baldachimem lub odgrodzony jest od innych rzeźbionymi kolumnami. W lato przychodzi się tu po smażone lody: prawdziwa kulka plombirów zapieczona w tempurze. W zimę z kolei zabierałyśmy się z przyjaciółkami po pyszną rozgrzewająca herbatę. Podawana zawsze w szklanym czajniku na podstawce a temperatura utrzymywana jest przez paląca się pod czajnikiem świeczkę. Rodzajów tej herbaty było zawsze kilka, zawierały w sobie cytrusy, imbir a nieraz owoce leśne.

Niezwykle fajną tradycją jest dnia Św. Mikołaja i przygotowanie prezentów dla najmłodszych, a gdzie nie gdzie i dla całej rodziny. Już przed 6 grudnia w naszym domu zawitała świąteczna atmosfera: atmosfera oczekiwania na cud. Cieszę się gdy mogę podzielić się ze swymi bliskim choć odrobiną energii, radości i szczęścia, które mnie obecnie przepełniają. Moim zdaniem tego trzeba uczyć od małego: dzielenie się małymi przyjemnościami pomnażają radość. 

Nie byłabym w stanie odpowiedzieć na to pytanie jeszcze jakieś 5 lat temu. Lato i może późna wiosna są moimi ulubionymi porami roku. Co się stało, że początek zimy zachwyca mnie coraz bardziej? Tęsknota za surowymi i śnieżnymi zimami, które towarzyszyły mi całe dzieciństwo? Z jednej strony tak. Z drugiej - uwielbiam okres oczekiwania na święta Bożego Narodzenia. Wcale nie irytuje mnie gorączka zakupów i ostatnie wyprzedaże roku. Delektuję się magicznym czasem przygotowania, który rozciągam aż na cały miesiąc. Ubiegłego roku podczas wyzwania blogmas odpowiadałam na podobne pytania (zeszłoroczny tekst znajdziecie TUTAJ) i dzisiaj mam jeszcze kilka punktów do dodania. Zaczynajmy!

Wydaje mi się, że nigdy nie lubiłam czekać, jedyny okres któremu pozwalam trwać tak długo jak tylko sobie zażyczy, to czas oczekiwania na wielką noc Bożego Narodzenia. 

Kochani! 

Witajcie kochani! 

Nieubłaganie dobiega końca rok 2015, dla kogoś był on pełen sukcesów, ktoś będzie go pamiętał jako rok ciężkich wyzwań.

Jakie wydarzenia w świecie mody najbardziej was urzekły?

Może był to powrót Johna Galliano na pozycji dyrektora kreatywnego? Dla wielu projektantów świat Haute Couture wciąż pozostaje wielkim marzeniem a wpływ wielkich domów mody widzieliśmy wielokrotnie w tegorocznych kreacjach. Osobiście miałam okazję poznać kilka ambitnych kolekcji na Radom Fashion Week (przeczytasz o tym TUTAJ).

Do stworzenia własnych kolekcji w tym roku przystąpiły wielkie gwiazdy, między innymi Kanye West dla Adidas Originals Yeezy. Podobno rzeczy, pokazane na wybiegu, były wykupione chwilę po pokazie. Nie smućcie się, jeżeli to byliście nie wy: nie mniej ciekawe ubrania i dodatki można znaleźć u polskich projektantów, jedną z okazji by się z nimi zapoznać są targi mody. W Warszawie taka okazja wypada kilkukrotnie w ciągu miesiąca, na jednym z takich wydarzeń,  targach Slow Fashion byłam i pisałam TUTAJ.

W ciagu roku poznałam kilka ciekawych kanałów YT, które warto obserwować, ostatnio na fb poleciałam wam filmiki z serii 100 years of. Mój kanał YT wystartował również w tym roku i znajdziecie go TUTAJ. 

Prawie co tydzień pojawiają się nowe hashtagi, fala popularności których dobiega nawet najbardziej oddalone strony świata w minuty. Tak było z #thedress, #armcandy, #greyhair, #followmeto. Wiedzieliście przy okazji, że każda publikacja na Instagram popularnych it girls kosztuje do 300 tys dolarów?! Moje konto nie nabrało jeszcze takich obrotów ale serdecznie zapraszam do obserwacji TUTAJ.

Niewiarygodne ale książka z selfie Kim Kardashian została wyprzedana w pierwszą minutę po jej premierze. Ta wiadomość nie daje mi spokoju do tej pory. Nie wiem jak możemy mówić o poziomie kultury i edukacji młodego pokolenia. Jeżeli cokolwiek podkusiło was do zakupu tego "wybitnego dzieła", to natychmiast odłóżcie je w kąt. Fakt - żyjemy w czasach selfie i snapczatow ale nie dajmy się zwariować. Na zmianę polecam bardzo emocjonalną autobiografie polskiej blogerki autorki coeursdefoxes - "Nie boje się ciemności". Pisałam o niej TUTAJ.

Te małe żółte stworzenia - Minionki przywróciły modę na ogrodniczki. Mogliście również zobaczyć kilka odważnych stylizacji z ogrodniczkami na moim blogu.

Największa popularnością cieszyły się te stylizacje: 

Co dodali byście do tej listy najważniejszych wydarzeń roku 2015 w przemyśle mody?